Turbo şarj, daha hafif ama daha güçlü ve daha yüksek verimli motorlar tasarlamak amacıyla icat edildi. Duman çıkışı ile hava girişi arasına kurulan türbin, gücünü duman manifoldundan çıkan dumandan alır ve bir şekilde yakıt tüketimini daha verimli hale getirir.
Otomobil firmalarının yüksek devirlerde silindirdeki hava eksikliğini telafi etmek amacıyla güç ve gücü artırmak için kullandıkları çözümlerden biri de motorun hacmini artırmaktı ancak motor hacminin artması, motor hacminin artmasına neden oldu. Yakıt tüketiminin ve emisyonların artması olarak sıralanabilirken, yüksek hacimli motorların dezavantajlarından biri de verimlerinin düşük olması, buna ek olarak yakıt fiyatlarının artması ve yakıt fiyatlarının artmasıdır. Emisyonları önlemek için katı kuralların oluşturulması, otomobil üreticilerinin başka bir çözüm bulmayı düşünmesine neden oldu.
1885'te Gottlieb Daimler adlı bir Alman mühendis, içten yanmalı motorları güçlendirmek için bir fikir önerdi; Havayı sıkıştırıp arabanın silindirine enjekte etmek için mekanik bir yapı kullanmayı amaçladı. Birkaç yıl süren bu fikirden sonra, İsviçreli makine mühendisi Alfred Bucci, 1900 yılında turboşarj adı verilen bir sistemi icat etti. Yaptığı cihaz, içine bir türbinin yerleştirildiği, egzoz çıkışına bağlanarak ve o türbinin gazlarını kullanarak döndürülen ve kompresöre benzer bir hareketle basınçlı havanın silindire girmesini sağlayan spiral bir manifolddan oluşuyordu. artacaktır.
Arabadaki dalga çubuğunun rolü nedir?
Turboşarj teknolojisinin havacılık sektöründe kullanılmaya başlanmasının üzerinden birkaç yıl geçtikten sonra bu teknoloji otomobil dünyasına da girdi ve 50'li yıllarda birçok firma otomobillerinde turboşarj kullanmaya çalıştı ve başarılı oldu. Bu sistem birçok soruna yol açtığı için tamamlandı ve sonunda General Motors Company bu sistemin bazı sorunlarını çözmeyi başardı ve ilk kez 1962'de turboşarjlı motorla donatılmış ilk arabayı piyasaya sürdü.
Turboşarj (turboşarj) çalışıyor mu?
, daha hafif, daha az hacimli, aynı zamanda daha güçlü ve daha verimli motorlar tasarlamak amacıyla icat edilen Farsça Farsça'daki turboşarjlı ismin karşılığıdır. Düz bir yolda yaklaşık 70 km/saat hızla hareket eden dördüncü vitesteki bir arabayı düşünün; Bu durumda motor devri 2000 rpm civarındadır ve bu durumda krank mili saniyede yaklaşık 34 devir dönmektedir. Dört zamanlı motorlardan bahsettiğimiz için ve valf milinin dönüşü krank milinin dönüşünün yarısı kadar olduğundan, yani diğer bir deyişle valf milinin dönüş hızı krank milinin dönüş hızının yarısı kadar olduğundan duman vanası açılır. ve saniyede yaklaşık 17 kez kapanır. Silindir içindeki pistonun aşağıya inmesiyle oluşan bağıl vakum nedeniyle havanın silindire girdiğini düşünürsek, havanın silindire doğru miktarda girmesi nedeniyle motorun verimi uygundur.
Artık sürücü arabanın hızını artırmak isterse gaz pedalına basması gerekir, motor devri yaklaşık 4500 rpm'ye çıkarsa krank mili saniyede 75 devir dönecektir, bu durumda hava valfi yaklaşık 38 Saniyede bir yük açılıp kapanır, bu durumda hava valflerinin açılma ve kapanma hızı o kadar yüksek olur ki, silindire gerekli miktarda hava giremez ve bu durumda motor verimi büyük ölçüde düşer. . Yani bu çevrimde motorun verimini azaltan sorun, silindire giren hava hacminin azalmasıdır; Aslında yakıt basıncını artırarak ve yakıt enjeksiyon süresini artırarak silindire daha fazla yakıt enjekte edilebilir, ancak silindire giren hava miktarını artırmak çok zor bir iştir.
Turboşarj sistemi aslında bunu yapar. Ve göreceli vakumdan dolayı silindire giren havanın yanı sıra turboşarj sistemi tarafından da silindir içerisine enjekte ediliyor ve rakamlardan da anlaşılacağı üzere bu işin sadece yüksek devirlerde yapılması gerekiyor; Yani düşük devirlerde değil yüksek devirlerde turboşarj sistemi kullanılıyor.