Resim stilleri, sanat tarihi boyunca görsel olarak özdeşleşmiş sanatçıların farklı ve farklı görüş ve dünya görüşlerinin sonucudur. Bu yazıda en önemli resim tarzlarına ve çeşitli sanatsal tarzlara ait fikirlere kısa bir giriş yapmayı ve bu resimlerden bazılarını sergilemeyi amaçlıyoruz.
Gerçek anlamda gerçek ve gerçekçilik doğruluk ve gerçeğe benzerlik duygusu, nesneleri ve varlıkları oldukları gibi, çirkin kadar çirkin, güzel kadar güzel tasvir eden bir tür sanatsal akımdır. Gerçekçi resim tarzı romantik tarzın tam tersidir. Realist sanatçının çabası, seçilmiş konuları izleyicinin zihninde abartılı ve demagoji yapmadan çizmek, gerçekçi olmayan hayaller ve sloganlar yaratmamaktır. İşlerinin temeli dürüst bakmak ve dürüst düşünmektir. Sanatçı, duygularını ifade etmekten kaçınır, bu konuyu hayata geçirirken hayal gücüne ve inisiyatifine müdahale etmez ve her konu resimde dış dünyada görüldüğü gibi sergilenir. Bu resim tarzı 19. yüzyılın ortalarında Fransa'da popüler hale geldi. Gerçekçiliğin başlıca temsilcileri olan ünlü sanatçılar arasında büyük Fransız ressam Gustave Courbet ve Rus ressam İlyarpin'i sayabiliriz.Empresyonizmin temel amacı, renklerin ayrıntılı analizine dayalı yeni bir natüralizm elde etmekti. Empresyonistler ışığın nesneler üzerindeki oyununu göstermek istediler; bu yöntem, güneş ışığının titreşimlerini göstermek için ayrışmış ve parlak renk öbeklerini kullanarak sanatçının geçici vizyonları doğrudan algılayışını göstermeye dayanmaktadır. Bu yöntemde kesin tasarım, gölgeleme, ışıklandırma, dengeli kompozisyon ve mimari üslup gibi skolastik ilkeler gözetilmemektedir. Empresyonist sanatçılar ilk kez siyah gibi koyu renkleri renk paletlerinden çıkarmış ve nesnenin renginin tamamlayıcı rengiyle birleşiminden tonlar elde etmişler, örneğin bir nesnenin rengi sarı olduğunda gölgesini mor ve sarının birleşimi. yaptılar Ayrıca ışık oyunlarını gösterebilmek için daha hızlı çalışmak zorundaydılar, bu nedenle resimlerinin yüzeyi genellikle pürüzlü bir dokuya ve lekelere sahipti. Bu okulun kurucuları resmi sanatı bozmak amacıyla güçlendirildi. Net hatlara sahip şekiller sunmayı reddettiler ve gelenekleri ve doğayı takip ederek boyama rutinine meydan okudular. Saf ve şeffaf renklerin bağımsız ve biraz hızlı vuruşlarla kullanılması empresyonist resimlerin ayırt edici özelliklerinden biridir. Başka bir deyişle, ressamlar saf ve karışmamış renklere batırılmış kısa bir fırça yerine "kırık" renklerin hassas kombinasyonları yerine konturlar kullanırlar. Örneğin mavi ve sarı renkleri birleştirerek yeşil elde etmek yerine, izleyicinin gözünde yeşil renk oluşturacak şekilde mavi ve sarı renkleri karıştırmıyorlar. Renkler için tuval üzerine "Duygu" yerleştirilir, bu tarzın öne çıkan sanatçıları tanıtılabilir, Camille Pissarro, Édouard Manet, Gustave Caillebotte.
🔰 Romantizm 🔰
Romantizm terimi, duygu ve duyguların büyük rol oynadığı bir düşünme biçimini temsil eder. Romantik yöntem, duygu ve duygulara bağlı olması nedeniyle geleneğin her türlü etkisinden arınmış bilgiye dayanıyordu. Romantik sanatçı, geleneğin ve kuralların ötesinde bir gerçeklik bulmaya çalışmış ve geleneksel toplumun erkek maskesinin arkasına gizlenen doğal insanı tanımak istemiştir. Eleştirinin ve analizin yüzyılı olan 18. yüzyıl, iyi ve kötü konusunda hararetli tartışmalara imkan vererek romantizmin entelektüel zeminini oluşturdu. Romantizm, başlangıçta 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın sonlarında edebiyatta ve ardından görsel sanatlarda, önce İngiltere'de, ardından Almanya, Fransa ve tüm Avrupa'da gelişen sanatsal bir hareketti. Romantizm bir bakıma aristokratik topluma ve Aydınlanma'ya (ya da daha doğrusu rasyonalizme) karşıydı. Romantik sanatçıya göre iyi bir sanat eseri, uyumlu orantılara ve bileşenlere sahip bir eser değil, izleyicide hoş duygular yaratan bir eserdi. Romantik arkadaşlar arasında özel olan, genel olandan daha değerliydi ve yerel kültürlerin özgünlüğü, insan dillerinin çeşitliliği ve çoğulluğu, yerel kimlikler ve insanların benzersizliği övülüyordu. Delacroix ve Géricault romantizmin en ünlü sanatçılarından ikisidir. Gerçekçilik ve empresyonizme karşı büyük bir hareket başlamış ve yavaş yavaş okulun kalbi ortaya çıkmıştır. Ekspresyonizm, edebiyatta ilk olarak Almanya'da gelişen bir hareketti. Bu okulun temel amacı insanın içindekini, özellikle korku, nefret, sevgi ve kaygı gibi duyguları ortaya çıkarmaktı. Başka bir deyişle dışavurumculuk, sanatçının yoğun duyguları harekete geçirmek için güçlü renkler, çarpık şekiller ve kaba çizgiler kullandığı yeni bir görsel anlatım biçimidir. Bu ekolün oluşum dönemi MS 1910-1935 yılları arasıdır ancak genel olarak bu yöntem uzak geçmişten beri görsel sanatlarla ilişkilendirilmiş ve farklı dönemlerde çeşitli biçimlerde ortaya çıkmıştır. Örneğin İran resminde Tebriz ekolü, Çin sanatında Şarkı ekolü, İran ve Çin sanatında dışavurumcular olarak adlandırılmaktadır. Van Gogh bu tarzın ünlü ressamlarından biridir.
🔰 Kübizm veya Hacimsellik 🔰
Kübizm resim sanatı, özellikle resim sanatının geleneksel yöntem ve geleneklerinin yanlış ve modası geçmiş olduğu inancına dayanıyordu ve bu nedenle Sanatçı kuşağı Bir genç, yeni bir görsel ifade aracı keşfetmeli veya icat etmelidir. Kübistler görünür dünyayı, nesnelerden oluşan bir manzaranın belirli bir zaman ve yerde görselleştirilebileceği şekilde temsil etmediler. Olaylara sadece her yönden bakmak değil, aynı zamanda dış kabuğu kırıp içeriye bakmak gerektiği sonucuna varmışlardı. Bir nesnenin çok yönlü gerçekliğini temsil etmek, onun aynı anda birden fazla açıdan görüntülenmesini, yani nesnenin olası tüm temsillerinin görselleştirilmesini gerektiriyordu. Ancak bunu başarmak neredeyse imkansızdı. Dolayısıyla kübist sanatçının yapabileceği en fazla, kendi vizyonunda ortaya çıkan sonsuz olasılıklardan bir kısmını harekete geçirmekti. Kübizm'in temel amaçlarından biri hilelere, hilelere başvurmadan her şeyin somut gerçekliğini sunmaktı. Kübistler, Rönesans'tan bu yana Avrupa resmine hakim olan geleneksel doğrusal perspektif sistemini bozmuş ve sanatçıya aynı nesneyi aynı anda farklı noktalardan görme hakkı vermiştir. Bu tarzın en ünlü ressamlarından ikisi Picasso ve Braque'dir.Yapıtın içeriğine inanmayan, yalnızca biçim ve rengin estetik değerlerini ön plana çıkaran bir sanattır. Buna göre pek çok dekoratif sanat eseri soyut sanat kategorisine girmektedir. Son zamanlarda ülkemizin büyük şehirlerinde duvarlarda ve halka açık yerlerde sıklıkla aynı tarzda olan düzensiz desen ve desenler görülebilmektedir. İçinde dünyadaki hiçbir doğal yüz veya şekil tanımlanamaz ve kavramlarını ifade etmek için yalnızca alegorik ve doğal olmayan renkler ve formlar kullanır. Geniş anlamıyla bu terim, tanınabilir nesneleri ve olayları temsil etmeyen her türlü sanata uygulanabilir. Ancak genel olarak doğanın her türlü taklidi veya simülasyonundan uzaklaşan modern sanatın Avrupa sanatındaki geleneksel anlamına yönelen yaratımlarına atıfta bulunulmaktadır. Bu kolun modern çağdaki liderlerinden biri Vasili Kandiskii'dir.
🔰 Fovizm 🔰
Fovizm, vahşi hayvan anlamına gelen fou kelimesi ile eğilim anlamına gelen ism ekinin birleşiminden oluşur. Fovizm, renklerin işlevini değiştirmiş olup, 20. yüzyılın resim sanatındaki ilk önemli akımı olarak kabul edilmekte ve sonraki nesillerin sanatçıları üzerinde büyük etki bırakmaktadır. 20. yüzyılın başlarından Birinci Dünya Savaşı'nın başlarına kadar Avrupa sanatının ilk ilerici hareketi sayılan, doğal olmayan ve keskin renklerin abartılı kullanımına dayanan resim tarzı. Fauvistlerin en önemli başarılarından biri eserlerinde renk ve form bağımsızlığıydı. Bu tarzın sanatçıları arasında "bu tarzın lideri" Henri Matisse, Van Dongen, Marche, Duffy, Vlaminck, Deren, Roo vb. sayılabilir.
